Na verlies ontdekken wat je belangrijk vindt, waar je energie van krijgt, en hoe je verder wilt, gaat niet vanzelf.
In december 2023 veranderde mijn leven voorgoed. Mijn man, Beno Hofman, kreeg te horen dat hij ongeneeslijk ziek was en overleed enkele weken later. Ons leven kwam tot stilstand en ineens moest ik alleen verder – iets waar je je nooit op kunt voorbereiden.
Beno liet een enorme nalatenschap achter: zijn archief, boeken en al het werk dat hij in zijn leven heeft gemaakt – van televisieprogramma’s, publicaties tot monumentenborden over Groningen. Het voelde als mijn taak om daar goed voor te zorgen, en dat deed ik met liefde. Mensen vroegen me of ik nog wel tijd had om te rouwen. Maar wat is rouwen eigenlijk? Moet je daar de tijd voor nemen in stilte, of kun je ook rouwen door juist in beweging te blijven?
Een belangrijk moment in dat proces was het realiseren van een monument voor Beno in het Noorderplantsoen. Met veel hulp van anderen heb ik hard gewerkt om het voor elkaar te krijgen. Het monument geeft me troost en ik ben trots dat het er staat – als een blijvende herinnering aan wie Beno was en wat hij voor Groningen heeft betekend.
In de maanden daarna moest ik opnieuw leren leven. Ontdekken wat ík belangrijk vind, waar ik energie van krijg, en hoe ik verder wil. Dat ging niet vanzelf. Met hulp van Fransis heb ik stap voor stap mijn blik weer naar voren kunnen richten – zowel in mijn werk als in mijn persoonlijke leven.
Die weg heeft me gebracht waar ik nu sta: via een werkervaringsplek bij Stichting Van Oorsprong, werd ik voorzitter van het bestuur. Het voelt bijzonder om, juist door mijn eigen ervaringen met rouw, iets te kunnen betekenen voor anderen die met verlies te maken hebben – want ik geloof dat uit verlies ook groei kan ontstaan.
Stichting Van Oorsprong
