Door te luisteren, te delen en te vertragen ontstaat ruimte voor jouw eigen manier van rouwen
Wat mij in rouw- en verlieservaringen telkens opnieuw raakt, is hoe uniek ieder verhaal is.
Ik heb jarenlang gewerkt met ouders die een kind verloren, of een kind kregen met een ernstige aandoening of ziekte. Hoewel er overeenkomsten zijn, is geen enkel rouwproces hetzelfde. Toch hebben we vaak ideeën over hoe rouwen ‘zou moeten’ — gevormd door onze opvoeding, familiegeschiedenis of goedbedoelde adviezen van anderen. Dat kan maken dat je vastloopt in gedachten en gevoelens die niet helpend zijn.
In hetzelfde jaar verloor ik zowel mijn relatie als mijn vader. Dat bracht mij in een intens en ingewikkeld proces van opnieuw uitvinden: wie was ik als partner, als dochter, en als mens? Het verlies van mijn vader raakte me diep, juist omdat er in onze relatie ook afstand en onuitgesproken vragen waren. Na zijn overlijden kon ik het niet meer goedmaken. Boosheid, verdriet en schuldgevoel maakten langzaam plaats voor zachtheid en begrip — voor hem én voor mezelf.
Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om in een periode van chaos, onzekerheid en verdriet gezien en gehoord te worden. De ruimte om mijn verhaal te delen, om even terug te keren naar het hier-en-nu, zonder oordeel en met alles wat er was, hielp mij om gaandeweg mijn eigen handvatten te vinden. Dat heeft mijn werk verdiept en bevestigd: dit is wat ik wil blijven doen.
In mijn begeleiding help ik je onderzoeken wat bij jou past. We praten, en ik luister vooral. Ik help je om gedachten te ordenen en ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden. Dat kan zittend zijn, wandelend, in stilte of — als dat helpend is — met zang of kleine rituelen die vastzittende energie weer in beweging brengen.
Je bent welkom alleen, en als het kan ook samen met je partner. Gesprekken samen kunnen helpen om begrip en verbinding te herstellen.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Delen is helen.
Stichting Van Oorsprong
